maandag 13 februari 2012
donderdag 9 februari 2012
Woensdag 8 februari
Voor we aan woensdag beginnen, nog even een anekdote van gisterenavond. Toen Greet volledig ingezeept onder de douche stond, was er ineens geen water meer … Met een omgeslagen handdoek heeft ze om hulp moeten roepen. Qué guapa! Na ongeveer een kwartier was het opgelost. Vanmorgen werden we letterlijk wakker geschud door een aardbeving. Gelukkig was de ergste schok voor de kuststreek. Greet dacht dat Nicole aan het dromen was, Nicole dacht dat het Greet was (we slapen samen in 1 bed). Ook het toilet heeft het begeven: dat zal morgen terug in orde zijn.
Zoals gewoonlijk stonden we om 6.15 u op en namen we de bus van 7 u en twintig minuten later een taxi om op tijd op school aan te komen. Gelukkig zijn de grote putten in het wegdek terug opgevuld.
De eerste twee lesuren hielpen we Silke tijdens de Engelse les: spelletjes in doorschuifsysteem. Silke was blij met onze hulp, want deze keer lukte deze activiteit vrij goed. Het is ons duidelijk hoe moeilijk het is om hier goed les te geven. Er is nog VEEL werk aan de winkel. Van discipline en organiseren hebben ze geen kaas gegeten, zelfs al zitten de kinderen gewoon aan hun bank.
Na de pauze was het tijd voor spelletjes: iedere klas deed met de eigen juf een spel op het grasveldje terwijl de anderen aan de kant zaten te kijken. Daarna hebben wij met iedereen tegelijk een aantal tikspelletjes gedaan. Ze deden goed mee en nadien hoorden we van de leerkrachten dat ze het fijn vonden. Een geslaagde voormiddag dus.
In de namiddag zijn we in het overvolle busje (19 personen, waar er eigenlijk plaats is voor 11!) van don Patricio naar de schoolmoestuin gereden om onkruid te wieden. Het busje moest hoog de berg op en kreunde onder het overgewicht, maar niemand die zich daar aan stoort. De moestuin ligt in het indigenagebied en dus zagen we onderweg toch wel erbarmelijke huisjes en mensen in armoede. Schrijnend. Om 18 u terug in Otavalo, bus op en naar huis.
Aan de keuken tafel is het ’s avonds best gezellig met Teresa, Mariëla, papi en mami en de vaste bezoekers tia Maria en tio Francisco.
Rond 8.3O vertrekken wij naar onze slaapkamer: qué descanse!
Nog even vertellen dat we hier al een beetje bedot zijn: we kochten Ecuadoriaanse simkaarten waar al geld op zou staan en dus gebruiksklaar. Niet waar dus!
Hasta la proxima,
Greet en Nicole
Voor we aan woensdag beginnen, nog even een anekdote van gisterenavond. Toen Greet volledig ingezeept onder de douche stond, was er ineens geen water meer … Met een omgeslagen handdoek heeft ze om hulp moeten roepen. Qué guapa! Na ongeveer een kwartier was het opgelost. Vanmorgen werden we letterlijk wakker geschud door een aardbeving. Gelukkig was de ergste schok voor de kuststreek. Greet dacht dat Nicole aan het dromen was, Nicole dacht dat het Greet was (we slapen samen in 1 bed). Ook het toilet heeft het begeven: dat zal morgen terug in orde zijn.
Zoals gewoonlijk stonden we om 6.15 u op en namen we de bus van 7 u en twintig minuten later een taxi om op tijd op school aan te komen. Gelukkig zijn de grote putten in het wegdek terug opgevuld.
De eerste twee lesuren hielpen we Silke tijdens de Engelse les: spelletjes in doorschuifsysteem. Silke was blij met onze hulp, want deze keer lukte deze activiteit vrij goed. Het is ons duidelijk hoe moeilijk het is om hier goed les te geven. Er is nog VEEL werk aan de winkel. Van discipline en organiseren hebben ze geen kaas gegeten, zelfs al zitten de kinderen gewoon aan hun bank.
Na de pauze was het tijd voor spelletjes: iedere klas deed met de eigen juf een spel op het grasveldje terwijl de anderen aan de kant zaten te kijken. Daarna hebben wij met iedereen tegelijk een aantal tikspelletjes gedaan. Ze deden goed mee en nadien hoorden we van de leerkrachten dat ze het fijn vonden. Een geslaagde voormiddag dus.
In de namiddag zijn we in het overvolle busje (19 personen, waar er eigenlijk plaats is voor 11!) van don Patricio naar de schoolmoestuin gereden om onkruid te wieden. Het busje moest hoog de berg op en kreunde onder het overgewicht, maar niemand die zich daar aan stoort. De moestuin ligt in het indigenagebied en dus zagen we onderweg toch wel erbarmelijke huisjes en mensen in armoede. Schrijnend. Om 18 u terug in Otavalo, bus op en naar huis.
Aan de keuken tafel is het ’s avonds best gezellig met Teresa, Mariëla, papi en mami en de vaste bezoekers tia Maria en tio Francisco.
Rond 8.3O vertrekken wij naar onze slaapkamer: qué descanse!
Nog even vertellen dat we hier al een beetje bedot zijn: we kochten Ecuadoriaanse simkaarten waar al geld op zou staan en dus gebruiksklaar. Niet waar dus!
Hasta la proxima,
Greet en Nicole
woensdag 8 februari 2012
dinsdag 7 februari 2012
dinsdag 7 februari
6 uur opstaan.
6.3O met de bus naar school. We logeren beiden in de bergen, dus is die trip de moeite hoor!! Onderweg stappen er steeds mensen bij op, tot ze overvol zit. De deuren blijven open staan.
We zien elkaar terug om half 8 en hebben heel wat te vertellen. We logeren bij Indigena’s. Dit zijn de armsten van de plaatselijke bevolking. We hadden ons wel voorbereid, maar dit is echt wel basic. Bovendien logeren we ver van elkaar, zonder enige mogelijkheid tot contact. De mensen zelf zijn wel super vriendelijk.
We starten de schooldag met een meeting. Het programma wordt overlopen / gewijzigd /aangepast/ overhoop gegooid … Silke is van onschatbare waarde hier: gelukkig is haar Spaans VEEL beter dan het onze. We overhandigen het geld van het actieplan aan Monica en er wordt ook besloten dat Nicole verhuist naar Teresa. We zullen dus samen in hetzelfde huis verblijven (al weten we niet of dit zo blijft).
Na de meeting bezoeken we de klassen. Ook dit hebben we vooraf niet goed ingeschat: wat een enorm verschil met ons onderwijs! Leerkrachten en kinderen zijn heel vriendelijk. De kinderen pakken hun juffen, en ook ons, vast voor een knuffel. In de klas en op de speelplaats gaat het er niet altijd rustig aan toe. Ook de hygiëne is nog een werkpunt.
We blijven op school tot ’s middags en wandelen dan met Silke naar het bureau van ECASSEF. Onderweg kopen we lekker tropisch fruit. Terwijl Silke er een fruitsalade van maakt, profiteren we ervan om de blog te maken. Foto’s uploaden lukt niet zo goed. We kunnen niet beloven dat de blog altijd vlot wordt aangevuld: weinig kans tot internet.
We kopen vandaag nog een ecuadoriaanse simkaart, zodat we misschien ook een smsje kunnen sturen.
Dadelijk gaan we nog een wandeling maken met Silke. Daarna de bagage van Nicole ophalen en naar Teresa verhuizen.
Wellicht samen eten en vroeg onder de wol (zo gaat dat hier).
Hasta luego,
Greet Y Nicole
6.3O met de bus naar school. We logeren beiden in de bergen, dus is die trip de moeite hoor!! Onderweg stappen er steeds mensen bij op, tot ze overvol zit. De deuren blijven open staan.
We zien elkaar terug om half 8 en hebben heel wat te vertellen. We logeren bij Indigena’s. Dit zijn de armsten van de plaatselijke bevolking. We hadden ons wel voorbereid, maar dit is echt wel basic. Bovendien logeren we ver van elkaar, zonder enige mogelijkheid tot contact. De mensen zelf zijn wel super vriendelijk.
We starten de schooldag met een meeting. Het programma wordt overlopen / gewijzigd /aangepast/ overhoop gegooid … Silke is van onschatbare waarde hier: gelukkig is haar Spaans VEEL beter dan het onze. We overhandigen het geld van het actieplan aan Monica en er wordt ook besloten dat Nicole verhuist naar Teresa. We zullen dus samen in hetzelfde huis verblijven (al weten we niet of dit zo blijft).
Na de meeting bezoeken we de klassen. Ook dit hebben we vooraf niet goed ingeschat: wat een enorm verschil met ons onderwijs! Leerkrachten en kinderen zijn heel vriendelijk. De kinderen pakken hun juffen, en ook ons, vast voor een knuffel. In de klas en op de speelplaats gaat het er niet altijd rustig aan toe. Ook de hygiëne is nog een werkpunt.
We blijven op school tot ’s middags en wandelen dan met Silke naar het bureau van ECASSEF. Onderweg kopen we lekker tropisch fruit. Terwijl Silke er een fruitsalade van maakt, profiteren we ervan om de blog te maken. Foto’s uploaden lukt niet zo goed. We kunnen niet beloven dat de blog altijd vlot wordt aangevuld: weinig kans tot internet.
We kopen vandaag nog een ecuadoriaanse simkaart, zodat we misschien ook een smsje kunnen sturen.
Dadelijk gaan we nog een wandeling maken met Silke. Daarna de bagage van Nicole ophalen en naar Teresa verhuizen.
Wellicht samen eten en vroeg onder de wol (zo gaat dat hier).
Hasta luego,
Greet Y Nicole
Maandag 5 en dinsdag 6 februari 2012
Op weg voor het grote avontuur. Om 8.00 stijgen we op in Zaventem en een dikke 2 uren later landen we in Madrid. Daar moeten we 5 uren wachten maar met een beetje winkeltjes kijken, wat eten en drinken gaat de tijd vlug voorbij. Zo stijgen we dan eindelijk om 15.40 op om de lange tocht naar Bogota aan te vatten : 10 uren en 20 minuten vliegen.
In Colombië moeten we weer anderhalf uur wachten om onze laatste vlucht te nemen naar Quito, de hoofdstad van Ecuador. Die stijgt op om 22.00 plaatselijke tijd daar maar voor jullie is het dan al 4 uur in de nacht. Om bijna 12.OO landen we. Maar wat een tegenvaller : blijkbaar zijn er te veel vliegtuigen samen geland en aan de controledienst voor immigratie is het dus moordend druk en onze gsm’s blijken dan ook niet te werken. Jammer.
We schuiven er een uur aan en dan eindelijk zien we Maria Soledad en haar man die ons opwachten. Zij brengen ons naar hun chique huis waar we eindelijk, het is ondertussen half 8 voor jullie en half 2 voor ons, ons vermoeide hoofd kunnen neerleggen op de comfortabele luchtmatrassen.6 uurtjes later worden we gewekt.
Hoofdpijn : nog van vermoeidheid of van het hoogteverschil want we zitten wel op 2850 m hier.
We krijgen een lekker ontbijt met een eitje en met lekker vers geperst sap van mango, papaya en passievrucht. Mmmm…
We springen in de auto en ontmoeten er buiten Maria en een man die ons rijdt, Eline, een Belgische studente journalistiek uit Wijnegem die er net een week is. Ze doet er 3 maanden stage bij VVOB en gaat voor haar eindwerk een film maken.
In de auto vertellen we tegen elkaar. Wat ons opvalt is dat er veel bussen rijden en dat men er niet rijdt maar ‘vliegt’ over de weg. Verschillende keren houden we ons hart vast.
En dan komen we in Otavalo : we ontmoeten er aan een tankstation Don Patricio die ons voorrijdt naar hun schooltje. We herkennen al dadelijk de geschilderde muur. Op het graspleintje onder een tentje tegen de regen (ja echt wel : regen hier) zitten ouders en vooral kinderen in bont gekleurde klederdracht ons lachend aan te kijken. Wat een begroeting met dansjes, speeches en typisch eten van hier. Er hangen mooi geschilderde welkomstzinnetjes uit, niet alleen voor ons maar ook voor Wouter de directeur van VVOB en Maria Soledad en voor Dries (een stagiair bij Ecassef) voor Cil (een vrijwilligster) en voor Ria zelf van Ecassef. Alles bij elkaar 7 mensen uit België.
Na het feestprogramma zitten we nog even bij elkaar en horen we van Monica dat Nicole bij Norma gaat logeren en Greet bij Teresa. We vertrekken in de gietende regen.
Morgen vertellen we aan elkaar hoe het ons verging want we hebben geen internet en geen gsm om elkaar eens te berichten.
Buenas tardes y buenas noches, Nicole y Greet
In Colombië moeten we weer anderhalf uur wachten om onze laatste vlucht te nemen naar Quito, de hoofdstad van Ecuador. Die stijgt op om 22.00 plaatselijke tijd daar maar voor jullie is het dan al 4 uur in de nacht. Om bijna 12.OO landen we. Maar wat een tegenvaller : blijkbaar zijn er te veel vliegtuigen samen geland en aan de controledienst voor immigratie is het dus moordend druk en onze gsm’s blijken dan ook niet te werken. Jammer.
We schuiven er een uur aan en dan eindelijk zien we Maria Soledad en haar man die ons opwachten. Zij brengen ons naar hun chique huis waar we eindelijk, het is ondertussen half 8 voor jullie en half 2 voor ons, ons vermoeide hoofd kunnen neerleggen op de comfortabele luchtmatrassen.6 uurtjes later worden we gewekt.
Hoofdpijn : nog van vermoeidheid of van het hoogteverschil want we zitten wel op 2850 m hier.
We krijgen een lekker ontbijt met een eitje en met lekker vers geperst sap van mango, papaya en passievrucht. Mmmm…
We springen in de auto en ontmoeten er buiten Maria en een man die ons rijdt, Eline, een Belgische studente journalistiek uit Wijnegem die er net een week is. Ze doet er 3 maanden stage bij VVOB en gaat voor haar eindwerk een film maken.
In de auto vertellen we tegen elkaar. Wat ons opvalt is dat er veel bussen rijden en dat men er niet rijdt maar ‘vliegt’ over de weg. Verschillende keren houden we ons hart vast.
En dan komen we in Otavalo : we ontmoeten er aan een tankstation Don Patricio die ons voorrijdt naar hun schooltje. We herkennen al dadelijk de geschilderde muur. Op het graspleintje onder een tentje tegen de regen (ja echt wel : regen hier) zitten ouders en vooral kinderen in bont gekleurde klederdracht ons lachend aan te kijken. Wat een begroeting met dansjes, speeches en typisch eten van hier. Er hangen mooi geschilderde welkomstzinnetjes uit, niet alleen voor ons maar ook voor Wouter de directeur van VVOB en Maria Soledad en voor Dries (een stagiair bij Ecassef) voor Cil (een vrijwilligster) en voor Ria zelf van Ecassef. Alles bij elkaar 7 mensen uit België.
Na het feestprogramma zitten we nog even bij elkaar en horen we van Monica dat Nicole bij Norma gaat logeren en Greet bij Teresa. We vertrekken in de gietende regen.
Morgen vertellen we aan elkaar hoe het ons verging want we hebben geen internet en geen gsm om elkaar eens te berichten.
Buenas tardes y buenas noches, Nicole y Greet
Abonneren op:
Posts (Atom)